درباره شخصيت و شهرت حافظ كمتر كسي است كه نداند و يا نخوانده باشد. بنابراين سخن در مورد ايشان تكرار مكررات است و به گفتار درباره آرامگاه حافظ بسنده مي كنم كه در حقيقت تفرج گاه خواجه بوده و پس از آن بارگاه عاشقان و زائران دلسوخته او شد. براي اولين بار يكي از شاهزادگان تيموري بر فراز قبر او عمارت و گنبدي بنا كرد و در جلوي آن حوض بزرگي ساخت كه پس از آن به دفعات در دوران صفويه به دستور شاه عباس اول و نادرشاه تعمير گرديد، اما اين بناي امروزي در سال1189 هجري قمري در دوران كريم خان زند ساخته شد. اين عمارت كه به سبك دوران زنديه ساخته شده از تالاري با ستون هایی یکپارچه و سنگ مرمر بزرگي با کتیبه ای به خط زيبا بر قبر تشكيل شده است. درون سقف مقبره با كاشي هاي رنگي تزئين گرديده و نماي خارجي آن به تمثيل ازکلاه درویشان ترك ترك بوده و از مس ساخته شده است. در طول تاريخ اين مكان به يكي از مكان هاي معنوي در شيراز تبديل گرديده و اشخاص معروفي به وصيت خودشان در آنجا به خاك سپرده شدند، از جمله شاعر معروف قرن دهم هجري، اهلي شيرازي و همچنين پدر پدربزرگ اينجانب، حاج محمود توركي، ملقب به نورالدين كه در اين مكان دفن شده اند.