آرامگاه سعدي در شمال شرقي جلگه شيراز در تنگه اي معروف به تنگ سعدي، در خانقاهي كه به دست خود او ساخته شده، بنا گرديده است.(عکس1) نخستين سياح و مورخي كه از سعدي نام مي برد، ابن بطوطه مراكشي است كه در سفرنامه خود به وصف اين آرامگاه مي پردازد. در اين اثر آمده كه بقعه شيخ باغ زيبايي است كه در نزديكي آن نهر بزرگي جريان داشت و شيخ با دست خود حوض كوچكي از سنگ مرمر براي شست و شو ساخته بود(عکس2). در قرون گذشته مرمت هاي زيادي بر روي اين آرامگاه انچام گرديده، اما بيشترين مرمت ها در زمان كريم خان زند در سال 1187 قمري صورت گرفت. كتيبه روي سنگ قبر به خط نستعليق مربوط به زمان كريم خان زند بوده(عکس3) و نيز حوض كوچكي كه به قنات راه دارد و در داخل آن ماهي هاي قرمز زيادي هست كه به اعتقاد مردم شيراز اين ماهي ها نبايد مورد آزار قرار گيرند و به تازگي بنا به تقليد اروپائيان در داخل آن حوضچه سكه مي اندازند!(عکس4) محوطه اطراف اين حوضچه را به چايخانه تبديل نموده اند(عکس5). در انتهاي غربي ايوان اين آرامگاه، شوريده شيرازي شاعر قرن اخير به خاك سپرده شده كه روزي متولي بقعه و بارگاه سعدي بوده است(عکس6).

    متاسفانه به دليل اينكه محدوده شهري آرامگاه سعدي پس از انقلاب اسلامي در حاشيه شهر قرار گرفته بود، زمين هاي آن را افراد غير بومي و اغلب حاشيه نشين تصرف كردند و ساخت و سازهاي بسياري در اين مكان به صورت غير قانوني انجام گرفت. تاحدي كه محيط آرامگاه سعدي به مكاني پرخطر و با خلاف هاي بسيار شده تبديل شده بود. (چيزي شبيه به منطقه خاك سفيد تهران.)

   از اقبال خوش و با دخالت يونسكو كليه زمين هاي اطراف آرامگاه بازسازي شد و هم اكنون شاهد شكوفايي دوباره اين منطقه در شهر شيراز هستيم(عکس7).

    روز اول ارديبهشت روز سعدي نام گذاري شده و لازم به ذكر است كه زيباترين فصل براي سفر به شيراز در همين فصل بوده و اميدوارم بتوانيد در اين زمان سري به اين زيبايي بزنيد(عکس9).