شيراز به خاطر موقعيت خاص خود در تاريخ ايران باستان و پايتخت بودن يكي از سلسله هاي شاهنشاهي بزرگ ايراني كه مايه افتخار ايرانيان است و نيز نزديكي بزرگان اين شهر از قديم تا اواخر دوران پهلوي به درباريان و شاهان زمان خود، قرابتي نسبي ميان مردم و زمامداران حكومتي (تا پيش از انقلاب) وجود داشت. در بحبوحه انقلاب اسلامي شيراز شهري آرام و بي درگيري بود كه شايد بتوان گفت هيچ شهري ماند شيراز (به نقل مردم شيراز) نبود كه نسبت به انقلاب تا اين حد بي تفاوت و بعضا مخالف باشد. به هر حال اين نكته از اذهان انقلابيون دور نماند و شيراز به شهري تبديل شد كه حتي تا همين اواخر شهردار آن اهل شهري غير از شيراز انتخاب مي شد. تخريب اماكن فرهنگي و تاريخي در اين منطقه طي 8 تا 10 سال بعد از انقلاب شايد به اندازه چند صد سال عمل كرد كه از تخريب بناهاي تاريخي به بهانه پاك كردن تاريخ شاهنشاهي گرفته تا تقليل آرامگاه حافظ در حد پارك عمومي به بهانه برچيدن شب هاي شعر و بزم و به قولي لهو و لعب همگي به شكرانه ديدگاه مردم اين ديار نسبت به انقلاب نصيب اين شهر شده است. خوبشختانه در چند سال اخير اگر چه به دليل درآمد توريستي و نيز هوشياري تعداد زيادي از اهالي فرهنگ، نگاه مسئولين تغيير كرده است و شيراز دوباره اگرچه دير احيا شده است.

   در چند فصل آينده خوانندگان را به ديدن نقاط ديدني شيراز دعوت مي كنم و اميدوارم سعادتي براي ديدار اين شهر و آشنايي با مردمان آن براي همگان پيش آيد.